Prvi član porodice Bežunar koji je došao u Starčevo bio je LJuba Bežunar. NJegov dolazak nije bio slučajan - zaposlio se kao crkvenjak u manastiru Vojlovica. U to vreme, umesto novčane plate, manastir mu je za rad davao zemlju. Tako je porodica Bežunar postala paorska kuća, oslanjajući se na rad, veru i zemlju kao osnov opstanka i napretka. LJuba se prvo skućio u delu Starčeva poznatom kao Pešta, a zatim je kupio kuću u Ulici Vuka Karadžića. Oženio se Angelinom (Ginom), sa kojom je 1915. godine dobio sina Jovana.
Jovan Bežunar, u narodu poznat i kao deda Joca, bio je stolar po struci. Radio je u “Staklari“, ali se, kao i mnogi tadašnji domaćini, bavio i poljoprivredom. NJegov život obeležili su rad, porodica i istrajnost.
Ženio se dva puta. Iz drugog braka sa suprugom Ginom dobio je troje dece. Slučajnost je ta, da mu se druga supruga zvala isto kao i majka. Prvi sin, Bora, rođen je 1948. godine, ali je porodicu zadesila velika tragedija, dečak je preminuo sa samo dve godine. Uprkos gubitku, porodica je nastavila dalje. Godine 1950. rođen je Dragoljub, a 1952. ćerka Vera.
Dragoljub Bežunar je nastavio očevim stopama, zaposlivši se u “Staklari“, gde je radio dugi niz godina. Pored toga, aktivno se bavio poljoprivredom i pčelarstvom, spajajući zanatsku veštinu i rad na zemlji sa brigom o prirodi. Oženio se Leposavom, drugaricom svoje sestre Vere, čime su porodične i prijateljske veze dodatno učvršćene. NJihov brak doneo je novu generaciju Bežunara - sina Srđana, rođenog 1975. i sina Jovana, rođenog 1979. godine, koji je ime dobio po dedi, čuvajući tako porodičnu tradiciju i sećanje na pretke.
Dragoljub je bio i aktivan učesnik u crkvenom životu Hrama Svetog Pantelejmona, nastavljajući porodičnu povezanost sa crkvom započetu još dolaskom LJube u Vojlovicu početkom 20. veka. Ta duhovna nit ostala je jedna od ključnih karakteristika porodice. Jovanova ćerka Vera udala se u Pančevu, gde je zasnovala svoju porodicu i dobila dvoje dece, sina i ćerku.
Kroz više generacija, porodica Bežunar pokazuje tipičnu, ali dragocenu priču vojvođanske paorske kuće - spoj vere, rada i porodične složnosti. Od crkvenjaka koji je platu primao u zemlji, preko stolara i radnika u “Staklari“, do pčelara i aktivnih članova crkvene zajednice, Bežunari su ostavili trag u društvenom i privrednom životu Starčeva.
NJihova priča nije samo porodična hronika, već i svedočanstvo o vremenu u kojem su rad, vera i porodična povezanost bili stubovi opstanka i napretka. Danas, više od jednog veka nakon dolaska LJube Bežunara iz Ilandže, ime ove porodice ostaje deo istorije i identiteta našeg mesta.
Vera Škulić